در كتاب المقنع آمده است : « پس اگر مرتهن رهن را نابود كند - بدون آن‌كه خودش از ميان برود - وظيفه دارد كه اگر افزوده دارد ، آن را به رهن گذارنده بپردازد و اگر با مقدار حقش برابر است . . . » ادامهء عبارت ، همانند حديث پيشين است . 1383 - ( 3 ) اسحاق بن عمار گويد : « از امام موسى بن جعفر عليه السلام سؤال كردم : شخصى در مقابل صد درهم چيزى را با ارزش سيصد درهم به رهن مىگذارد . جنس به رهن گذاشته شده نابود مىشود . آيا مرتهن بايد دويست درهم به صاحب آن بپردازد ؟ امام عليه السلام فرمود : آرى ؛ زيرا چيز بيشترى را به رهن گرفته و آن را تباه كرده است . گفتم : نيمى از رهن نابود مىشود . امام عليه السلام فرمود : به همين روش محاسبه مىشود . گفتم : آيا بايد افزوده را به يكديگر بپردازند ؟ امام عليه السلام فرمود : آرى . » 1384 - ( 4 ) عبدالله بن حكم گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : شخصى در برابر هزار درهم چيزى را با ارزش دو هزار درهم نزد ديگرى به رهن مىگذارد . آن‌گاه مال به رهن گذاشته شده نابود مىشود . امام عليه السلام فرمود : رهن گذارنده افزودهء آنچه را به رهن گذاشته ، از مرتهن درخواست مىكند و اگر رهن كمتر از مالى باشد كه براى آن به رهن گذاشته شده است ، مرتهن افزودهء حق خويش را از رهن گذارنده درخواست مىكند و اگر با هم برابر باشند ، پس رهن در مقابل مالى است كه برايش رهن گذاشته شده است . » 1385 - ( 5 ) موسى بن اسماعيل بن موسى بن جعفر عليه السلام از پدرش عليه السلام از نياكانش عليهم السلام روايت مىكند كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : « رهن در برابر بدهى است كه براى آن به رهن گذاشته شده است . اگر در اختيار مرتهن بيشتر از بدهى است كه پرداخته ، افزودهء آن را به راهن مىپردازد و اگر در اختيار وى كمتر است ، رهن گذارنده افزودهء حق مرتهن را به وى مىپردازد و اگر رهن و مالى را كه مرتهن پرداخته است از نظر ارزش برابر باشند ، پس رهن در برابر بدهى است . » ارجاعات گذشت و مىآيد : در روايات باب پيشين و روايات باب بعدى ، مطالبى بر اين بحث دلالت مىكند ؛ ملاحظه كنيد .